Kwantificering processen ten behoeve van herstelstrategieën Programma Aanpak Stikstof Deel II
Details
De herstelstrategieën voor stikstofgevoelige Natura 2000-habitattypen, die in het kader van de Programmatische Aanpak Stikstof (PAS) zijn opgesteld, bevatten vooral kwalitatieve beschrijvingen van ecohydrologische processen, onderliggende relaties en mogelijke herstelmaatregelen. Kwantitatieve analyses en onderbouwing ontbreken veelal. Om de effectiviteit van herstelmaatregelen nauwkeuriger te kunnen bepalen, is behoefte aan dergelijke kwantificering. Deze behoefte is ook onderkend door Commissie voor de milieueffectrapportage in haar oordeel over de PAS. In het voorliggende rapport worden een drietal processen nader gekwantificeerd.
In hoofdstuk 2 kwantificeren we de hoeveelheid extra kwel die nodig is om het verzurend effect van atmosferische N-depositie te neutraliseren. Hierbij hebben wij ons beperkt tot de habitattypen Zeer zwak gebufferde vennen (H3110), Zwakgebufferde vennen (H3130) en Blauwgraslanden (H6410). Het uitgangspunt van deze kwantificering was dat de aanvoer van zuren door atmosferische depositie geneutraliseerd wordt door extra aanvoer van bicarbonaat door opwaarts grondwatertransport naar de wortelzone. Met gebruik van een model dat gebaseerd is op de SWAP code zijn kwelfluxen over de onderrand van een 3 m dik bodemprofiel (variërend van 0 tot 2 mm/d) en drie bodemtypen doorgerekend.
In beide ventypen neemt de verhoging van de benodigde kwelflux lineair toe met de zuurdepositie, doordat de extra kwel direct terecht komt in het leefmilieu voor planten en dieren, de bodem of het venwater. Door deze lineaire relatie is de verhoging van de kwelflux niet afhankelijk van de huidige kwelflux.