Omgang met concentraatstromen door drinkwaterbedrijven. Naar een voorspelbaardere vergunbaarheid van concentraatlozingen

Aanknopingspunten voor verbeterde vergunbaarheid van concentraatlozingen door drinkwaterbedrijven
Aanleiding: Toenemende druk op vergunningverlening voor concentraatlozingen Drinkwaterbedrijven zetten steeds vaker membraantechnologieën, zoals nanofiltratie (NF) en omgekeerde osmose (RO), in om te kunnen blijven voldoen aan de toenemende vraag naar drinkwater en om uitdagingen zoals verzilting, PFAS en andere microverontreinigingen het hoofd te bieden. Deze technieken produceren echter een concentraatstroom waarin verwijderde stoffen zijn geconcentreerd. Voor de lozing van deze stromen is een vergunning nodig, waarbij de beoordeling plaatsvindt aan de hand van onder meer de Algemene
Beoordelingsmethodiek (ABM) en de immissietoets.
In de praktijk blijkt dat de vergunbaarheid van concentraatlozingen vaak onzeker is. Drinkwaterbedrijven worden geconfronteerd met uiteenlopende interpretaties van beoordelingskaders, verschillen in toepassing van de immissietoets en een gebrek aan sectorspecifieke richtlijnen. Hierdoor ontstaat onzekerheid over de haalbaarheid van bestaande en toekomstige membraantoepassingen. Tegen deze achtergrond is gezocht naar aanknopingspunten om vergunningverlening beter voorspelbaar, transparanter en beter passend bij de maatschappelijke opgave van de drinkwatervoorziening te maken.

Aanpak: Analyse van praktijkcasussen en juridisch kader
Praktijkcasussen van Brabant Water, PWN en Oasen zijn onderzocht. Via interviews, documentanalyse en expertconsultaties is in beeld gebracht hoe deze bedrijven omgaan met concentraatstromen en welke uitdagingen zij tegenkomen bij vergunningverlening. Daarnaast is voor iedere casus gekeken naar de effecten van concentraatlozingen vanuit een watersysteemperspectief. Aanvullend is het juridisch kader geanalyseerd, met bijzondere aandacht voor de rol van de immissietoets binnen de Omgevingswet. Op basis daarvan zijn drie juridische redeneerlijnen ontwikkeld die duidelijkheid kunnen geven over de omgang met concentraatstromen voor de lange termijn. Deze redeneerlijnen zijn (1) RO als beste beschikbare techniek (BBT), (2) verdere beperking van milieueffecten door concentraatnabehandeling en (3) RO als tijdelijke transitietechnologie binnen een bredere bronaanpak.