PFAS in drinkwater: kunnen we er wat aan doen?

“Onlangs publiceerde Greenpeace een kaartje met daarop de PFAS-gehaltes in Nederlands drinkwater. Hierop was te zien dat in kustgebieden waar PFAS uit zee neerslaat en in gebieden waar oppervlaktewater als bron wordt gebruikt het drinkwater vaak een hoger PFAS-gehalte bevat dan de door RIVM aangegeven richtwaarde van 4,4 ng PFOA equivalenten/L, ook wel ng PEQ/l. Wat
betekenen deze cijfers, en wat kunnen of moeten we als burgers hiermee doen?

Wat zijn PFAS?
PFAS staat voor per- en polyfluoralkylstoffen. Dit zijn organische verbindingen waarbij de C-H bindingen zijn vervangen door C-F bindingen. Hierdoor hebben deze stoffen heel handige eigenschappen zoals vuil- en waterafstotendheid, maar zijn ze ook extreem stabiel in het milieu. Er zijn nauwelijks micro-organismen die PFAS op enigszins acceptabele termijn kunnen afbreken, en ook de normale behandelingstechnieken voor afbraak van organische verbindingen (zoals (geavanceerde) oxidatie) werken niet. Veel PFAS, met name de kortere ketens, zijn erg mobiel en willen bijna nergens aan adsorberen. Het gevolg hiervan is dat er geen plek op aarde meer te vinden is waar geen PFAS in het milieu zitten: in de bodem, de lucht, en in water (zelfs boven in de Himalaya, in het poolijs en in opgevangen regenwater) is PFAS aangetoond.”

(Citaat: Hofman-Caris, C.H.M. – PFAS in drinkwater: kunnen we er wat aan doen? – Opiniestuk H2O-Online (2026)12 oktober)