Effecten van chemische regeneratie van actieve kool op doorbraak van OMVs

PFAS kan uit bronnen voor drinkwater verwijderd worden met behulp van filtratie over granulaire actieve kool. De kool moet dan in de regel wel vier tot vijf keer zo vaak geregenereerd worden dan met andere organische microverontreinigingen (OMV), wat grote impact heeft op de bedrijfsvoering, kosten en milieu-impact. In deze studie is onderzocht of een dergelijke regenerenatie niet on-site kan worden uitgevoerd via extractie van de PFAS en enkele organische microverontreinigingen, en opgelost koolstof (DOC) met een oplosmiddel. Hoewel een dergelijke chemische regeneratie inderdaad mogelijk blijkt, moet het proces wel nog geoptimaliseerd worden, om in de praktijk technisch en economisch haalbaar te zijn.

Aanleiding: Chemische in plaats van thermische regeneratie van actieve kool
Drinkwaterbedrijven zien zich vaker geconfronteerd met de aanwezigheid van PFAS in hun bronnen. De verwijdering van PFAS uit drinkwater tot minder dan de richtwaarde (op dit moment 4,4 ng/L voor een gewogen som van PFAS-componenten) is een uitdaging. Eén van de toepasbare technieken is adsorptie op actieve kool, maar PFAS slaan relatief snel door. Daardoor moet de actieve kool vier tot vijf keer vaker geregenereerd worden dan voor adsorptie van andere organische microverontreinigingen. Regeneratie gebeurt traditioneel thermisch en is een duur proces, met een grote milieu-impact. Bovendien heeft vaker regenereren een groot effect op de totale bedrijfsvoering, omdat koolfilters vaker buiten bedrijf zijn. In deze studie is onderzocht in hoeverre met PFAS beladen actieve kool chemisch geregenereerd kan worden, bij voorkeur on-site, en of dat niet beter is dan thermische regeneratie. Dit zou de regeneratie voor drinkwaterbedrijven aanzienlijk vereenvoudigen.